Translate

zaterdag 13 oktober 2012

BOREBARDHA


Një herë e një kohë  ne një keshtjelle te bardhe jetonte një princeshe me emrin Borebardhe.Po si për çudi,
kjo princeshe me zemër kaq t
ë mirë nuk ishte e lumtur aspak
se na kishte një njerkë të keqe.Njerka fare nuk e donte dhe shumë shumë e mundonte donte qe ajo te vdiste se nga bukuria e saj xheloze ishte.Por njerka me shum u tërbua kur Borëbardha me një Princ u dashurua.kur Borëbardha me një Princ u dashurua qe Borebardhen menjeher ne mal ta ekzekutoj.
Po ja qe ushtari na kishte qenë zemër bardhe
e la Borebardhen te lirë atje ne mal
dhe vajza e tmerruar ne pyll vrapoj
e fati te shpia e shtat
ë xhuxhave e dërgoje.

Ou po Njerka na kishte qenë edhe shtrige
e zbuloj qe Borebardha ne mal kishte ik
kështu vendosi qe ta helmonte
qe ajo kurr te lumtur të mos e shikonte

U vesh me rroba si varfanjake
një shport me molle ne dorë e mbante
Borebardhes një molle te kuqe i ofroj
dhe me një herë atë e helmoj

Kur xhuxhat janë kthyer ne shtepi
O Zoti i madh c'te shihnin me sy
e gjeten Borebardhen te shtrire pa jetë dhe  te shtatë xhuxhat u merziten shume.

Të mërzitur xhuxhat filluan te mendonin
se si me Borebardhen ata te vepronin
s'dinin c'te bënin s'mund ta varrosnin
ne një arkivol prej xhami atë e vendosin.

Por pa pritur ne një kale te bardhe
Na vjen një Princ si ne perralle
me ditë te t
ëra Borebardhen kërkonte
se atë shum e donte.

Kur Princi nga xhuxhat
gjith historin
ë e dëgjoi
vendosi qe për herë te fundit
Borebardhen ta puth e perqafoj.

Por Borebardha nga puthja u ringjall
se ishte e dashuruar me princin me kale te bardhe.
jetuan ata te lumtur përgjithmonë
se edhe njerken xhuxhat e kishin vrar
ë dhe ajo nuk jetoi më.

CJAPI DHE DHELPRA

https://www.facebook.com/Kesulkuqja-1448526455237314/Një ditë një dhelpër ra në pus. U mundua sa u mundua por nuk doli dot. Pastaj vendosi të presë, sepse nuk dinte si të dilte. Një cjap e kishte marrë etja, dhe erdhi tek pusi për të pirë ujë. Aty pa dhelprën brenda, dhe e pyeti: 
- O dhelpër, a është uji i mirë?
Dhelpra filloi ta lavdojë e ta mburrë qartësinë dhe kthjelltësinë e ujit sa s'ka më. Pastaj i tha, 
- Hajde më mirë këtu poshtë, se këtu e shijon më mirë. 
Cjapi zbriti poshtë, pasi e kishte marrë etja pa se nuk dilte dot nga pusi. 
- Si t'ja bëjmë tani? - tha cjapi. Si do të dalim prej pusit? 
Dhelpra i tha:
- Mos u bëj merak. Kam menduar unë për të dy. Shiko si do të dalim...


Vendos këmbët e para në murin e pusit dhe afroji brirët. Kur të
ngjitem unë lart mbi kurrizin tënd, do të të tërheq dhe do të të ndihmoj edhe
ty.
Cjapi pranoi. Dhelpra kërceu mbi shpatullat e tij, qëndroi në brirë, doli prej pusit dhe filloi të largohet.

Cjapi i thirri: - O dhelpër, po mua më harrove?
Cjapi e qortoi që nuk e mbajti fjalën e dhënë. Dhelpra u kthye e i tha:
- I dashur cjap, sikur të kishe aq mend sa ke qime në mjekër, ti as
që do të zbritje në pus para se të mendoje se s'do kishe për të dalë.


Morali: Njerzit e mençur së pari duhet ta mendojnë mbarimin e punëve, dhe pastaj të fillojnë e ti kryejnë ato.     

vrijdag 12 oktober 2012

KESULKUQJA

https://www.facebook.com/Kesulkuqja-1448526455237314/
Kësulkuqja

Na ishte një herë një vajzë e vogël e cila

 e kishte emrin Kësulkuqe. 
Ajo ishte shum e sjellshme dhe
 e mirë sa që të gjithë e donin.
Atë e quanin kësulëkuqe sepse 

gjithmonë mbante një 
kësule të kuqe mbi kokë.

Një ditë i tha nëna Kësulkuqës:
- Kësulkuqe, mere këtë shportë me

 ëmbëlsira dhe dërgoja gjyshes,
 do të i bëjë mirë asaj tani qe është e
 shtruar në shtratë e sëmurë. 
Nisu menjëherë dhe ke kujdes
 se mos humbesh në pyllë.




K ësulkuqja mori rrugën për 

në shtëpi të gjyshes e cila gjendej në pyll.
Rrugës takoi ujkun, 

por Kësulkuqja nuk dinte se ai
 ishte një bishë
e rrezikshme prandaj dhe

 nuk u frikesua por e përshëndeti ujkun.
Ujku e pyeti Kësulkuqën:
- Per ku je nisur kaq herët në mëngjez?
- Jam duke shkuar tek gjyshja ime e

 cila është e sëmurë.
- Në anën tjetër të pyllit, 

pranë atyre  lisave të gjatë.

Ujku per te mesuar ku e

 ka gjyshja shtëpinë filloi ta merrte 
me te mirë kësulkuqen.
- Shihe se ç'lule të bukura janë këtu,
 a nuk do i mbledhesh disa për gjyshen?
E gjithashtu mund të pushosh pak e

 të dëgjosh këngën e bukur 
të zogjëve e njëkohësisht të
 rrish pak ne hije poshte kesaj pemë
tani që është kaq ngrohtë.
Kësulkuqja e dëgjoi ujkun dhe 
veproi ashtu si i tha ai.

Ujku vrapoi për në shtëpi të gjyshes dhe 

trokiti në derë.
- Kush është? Thiri gjyshja nga brenda.
- Është Kësulkuqja, u përgjigj ujku 

duke u munduar të bëjë zërin e Kësulkuqës.

- Unë jam e shtrirë në shtrat,
 por dera është e hapur e ti urdhero e hyr 
brenda.
Ujku hyri brenda iu afrua ngadale shtratit

 të gjyshes dhe e gëlltiti gjyshën,
 pastaj veshi këmishën e natës së gjyshes,
 kapelën dhe syzat dhe u shtri në shtrat.

Kur Kësulkuqja erdhi tek shtëpia e gjyshes

 u befasua kur pa se dera ishte e hapur, 
ajo thiri gjyshen por askush nuk u përgjigj.
 Kësulkuqja hyri mbrenda dhe iu afrua 
shtratit. Aty ishte gjyshja. Por ishte diçka 
e çuditshme me gjyshen mendoi ajo.

- Gjyshe, gjyshe, pse i ke veshët kaq të 

mëdhenj?!
- Që të dëgjoj më mirë! u përgjigj ujku me

 zë të gjyshes.
- Gjyshe, gjyshe, pse i ke sytë kaq të 

mëdhenj?!
- Që të shoh ty më mirë! foli prap ujku.
- Gjyshe, gjyshe, pse e ke gojën kaq të 

madhe?!
- Që të ha më mirë! dhe sapo tha këte
 ujku u cua dhe e hëngri kësulkuqen.

Ujku ishte ngopur shum dhe vendosi të 

flejë. Ai bënte zë të lartë në gjumë, aq të 
lartë sa që  dëgjohej dhe jashtë, aty pranë 
kalonte një gjuetar dhe mendoi:
- Sa zë të çuditshëm bën gjyshja, të hyj 
brenda dhe të shoh se cpo ndodh me të.
Gjyetari hyri në shtëpi të gjyshes dhe pa

 ujkun të shtrirë në shtrat të gjyshës.
 Gjyetari kuptoi se ujku kishte gëlltitur 
gjyshen dhe mori një palë gërshërë dhe 
preu barkun e ujkut kur aty pa jo vetëm
 gjyshën por dhe Kësulkuqën e cila tha:
- Oh sa shum u frikësova, sa erësirë  që
 ishte aty brenda!
pastaj ata mblodhën disa gurë të mëdhenj 
e i futën në barkun e ujkut e kur ujku u 
zgjua donte të pinte ujë. Ai shkoi pranë 
lumit por kur u afrua aty,nga pesha e 
gurëve që kish në bark ai u fundos dhe u
 mbut në lum.
Kësulkuqja premtoi se kur më nuk do të
 largohet nga rruga e as të bisedojë me
 ata që nuk i njeh.                                                       

HIRUSHJA

https://www.facebook.com/Kesulkuqja-1448526455237314/


Na ishte një herë një vajzë e bukur e cila

 jetonte së bashku me babain e vet pasi 
që nëna i kishte vdekur. Ajo shkonte  
ç'do ditë tek varri i nënës dhe qante, 
dhe nuk kishte shokë tjerë përvec zogjëve.



Një ditë u martua babai i saj me një 

grua e cila i kishte dy vajza. 
Ato asnjëra nuk e donin Hirushen ashtu siç
 ato e quanin sepse ajo ishte më e bukur 
se ato. 
Ato ishin aq xheloze sa që e detyronin në
 punë të ndryshme, po ashtu të veshë
 rroba të vjetra.
Kur binte nata dhe vajza kishte përfunduar 
punët e ditës, ajo ulej pran hirit të zjarrit 
dhe qante, për këtë arsye dhe filluan ta
quajnë Hirushe.  Një ditë u përhap lajmi se 
mbreti do bënte një fest ku gjitha vajzat e 
mbretëris do të ftoheshin. Puna ishte se 
princi donte të zgjidhte një vajzë që të
 fejohej më të. Kur dy motrat morën vesh se
 si ishte puna u gëzuan shum dhe 
nuk mund të mendonin në asgjë tjetër
 por se cfarë fustani  do të veshin dhe 
se si do rregullonin flokët.

 Hirushja dhe ajo kishte dëshirë që ta 

 takonte princin...
Më në fund dhe dita e madhe mb
ërin. 
Njerka dhe dy vajzat e saj morrën rrugën
 për në kështjellën e mbretit derisa 
Hirushja mbeti duke parë pas tyre. Kur  ato 
humbën nga pamja, Hirushja filloi të qante 
me zë. Një zanë që ishte pranë ndjeu atë 
dhe u bë e dukshme e tha:
- Ti dëshiron të shkosh në festë, apo jo?! 
Unë do të ndihmoj.
Po moj zanë por unë as fustan të vesh e 

as këpucë të mbath nuk kam, që të mund
 të shkoj tek princi...
- Shko në kopsht dhe këpute një kungull 

dhe ma sill mua! Shko në tavan dhe gjej gjashtë zhapikë, dhe nën nji guri zbuloi
 gjashtë zhapinjë.

Hirushja pyeste veten se ç'far
ë  do zana 
me ghithë ato?! Sidoqoftë ajo bëri 
saktësisht ashtu siç i tha zana e cila me 
ndihmë të shkopit të saj magjik e shndëroi 
kungullin në karrocë të zbukuruar me ari
,zhapikët i shëndroi në kuaj e në  gjashtë
 shërbëtorë për Hirushen. E më në fund
 lëvizi shkopin magjik dhe veshi Hirushen
 më një fustan të bukur   të   punuar me ar 
e argjent e në këmbë i mbathi një palë 
këpucë të bukura prej qelqi.
- Nxito tani i tha zana Hirushes. Por të 
kesh kujdes e të kthehesh para se të vejë 
ora dymbëdhjetë. Pas orës së mesnatës 
ajo do të shëndrohej po ashtu siç kishte 
qenë më parë, me rroba të vjetra dhe
 këmbë zbathur. hirushja i premtoi zanës
 se do kthehej para se ora të tregojë 
mesnatë.

Kur Hirushja arriti në festën e mbretit dhe

 u paraqit në hyrje, salla ku vallzohej u
 mbush me heshtje. Të gjithë qenë habitur
 me bukurinë e Hirushes. Princi kur e pa
 atë, u drejtua menjëherë në drejtim të saj
 dhe gjithë mbrëmjen nuk u largua nga 
HIRUSHJA. Mirëpo kur hirushja dëgjoi se 
ora filloi të shenojë mesnatën iu kujtua se
 çka i kishte thën zana. Ajo iu përkul princit
 dhe me hapa të shpejtë iku nga aty.

Ditën e ardhme Hirushja ishte prap në 

festë dhe prap princi kaloi tërë mbrëmjen 
pran Hirushes. Ditën e tretë Hirushja ishte 
e habitur nga lumturia sa që nuk dëgjoi
 orën e cila binte dymbdhjetë. Në castet 
e fundit ajo u kujtua dhe kuptoi se duhet
 të ikte nga aty. Ajo nuk arriti ta
 përshëndesë princin ashtu siç duhej dhe 
ai nuk arrititi ta ndalë Hirushen të qëndrojë
 pranë tij. Duke vrapuar një këpucë ra nga
 këmba e Hirushes dhe princi e mori 
këpucën dhe e afroi pranë zemrës.

Princi ishte dashuruar me Hirushen dhe 

kishte vendosur fillojë ta  kërkoje atë 
gjithsesi. Së shpejti u përhap lajmi se
 asaj cilës i përshtatet këpuca prej qelqi 
atë do e fejojë princi.
vajzat e njerkës u ngutën të provojnë 
këpucën edhe pse e dinin se ajo nuk ishte e 
tyre.

Kur u erdhi rradha tek vajzat e njerkës së 

Hirushes  për të provuar këpucën, 
ajo ishte e pamundur dhe asnjerës nuk i 
përshtatej  ashtu sikur nuk i përshtatej 
asnjë vajzë tjetër në mretëri.
Hirushja u afrua të mbathë këpucën dhe
 atë e bëri pa problem si dhe njëkohësisht 
nxori këpucën tjetër prej qelqi nga xhepi i 
përparsës dhe pasi e mbathi atë ajo u 
shndërua në bukuroshen më të bukur në 
mbretëri.

Ditë më pas u bë dasmë e madhe
Princi dhe Hirushja martoheshin.